Granada (2) – Albaicín

Na przeciwko Alhambry (spokojnie, spokojnie… do niej też dojdziemy, ale wszystko w swoim czasie), na sąsiednim wzgórzu wznosi się urokliwa dzielnica Albaicín. W XIII wieku zamieszkali tu arabscy uciekinierzy z Baezy. Po zdobyciu Granady Maurowie musieli opuścić swoje domy, a meczety zamieniono na kościoły. Nowi mieszkańcy, zainspirowani architekturą i szczególnie wzornictwem, chętnie kopiowali i rozwijali je. W prywatnych domach, przy skromnych środkach, ograniczało się to przede wszystkim do charakterystycznych kafelków z motywami geometrycznymi, które i dziś można spotkać w większości budynków.

W przypadku pałaców, budowli miejskich, kościołów i klasztorów, pole do popisu było o wiele szersze. Bardzo często, jak w przypadku Alkazar w Sewilli, nowi, chrześcijańscy władcy zatrudniali tych samych arabskich architektów i rzemieślników, którzy pracowali wcześniej dla ich muzułmańskich poprzedników. W ten sposób powstał charakterystyczny szczególnie dla Andaluzji (ale nie tylko) styl mudéjar.

Mamy więc do czynienia, o czym warto pamiętać, z sytuacją analogiczną do tej, kiedy w czasie ekspansji arabskiej w VII wieku, architekci (przede wszystkim bizantyjscy) planowali (albo przebudowywali) pierwsze meczety w oparciu o sztukę chrześcijańską.

Od jakiegoś czasu arabscy imigranci, przede wszystkich Marokańczycy, na nowo osiedlają się w części Albaicín. Na szczycie wznosi się nowy meczet i centrum studiów arabskich. Dwie kultury po raz kolejny się spotykają. Czego tym razem nauczą się od siebie?

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s