Quartier Madeleine

Dziś zapraszam na wycieczkę po dawnej Ville-l’Évêque (mieście biskupim). W tym wypadku jednak nie chodzi o żadne miasto. Ville pochodzi od łacińskiej villa, która w tym konktekście znaczyła podmiejską posiadłość. Tak, tak: podmiejską. Dziś może się to wydać czymś nieprawdopodobnym, że jedna z centralnych dzielnic, „sąsiadka” Luwru, była określona przedmieściem, ale te tereny zostały przyłączone do Paryża dopiero w 1722 roku! Wcześniej był tu folwark biskupów paryskich, podarowany przez „dobrego króla Dagoberta” (VII w.), w którym z czasem pojawiło się opactwo benedyktynek oraz zabudowana małomiasteczkowa.

Centralnym punktem przedmieścia był kościół patronki Francji, Marii Magdaleny, który w 1652 zastąpił XIII-wieczną kapliczkę. Rozwój dzielnicy, włączonej już do Paryża, należy powiązać z decyzją o budowie nowej, potężnej świątyni (1757 r.). W 1764 roku zdecydowano, że kościół będzie geometrycznie zamykał rue Royale, w związku z czym został zorientowany południkowo, a nie na wschód. Prace przerwała rewolucja. Za czasów cesarstwa budowla, wciąż nieukończona, wielokrotnie zmieniała przeznaczenie. Miała tu być giełda, trybunał handlowy, Bank Francji, teatr. W końcu Napoleon zdecydował, że będzie to „świątynia chwały” poświęcona wielkiej armii. Po restauracji Burbonów powrócono do pierwotnego przeznaczenia. Prace przy budowie trwały jednak aż do 1842 roku.

Budynek jest typowym przykładem architektury neoklasycystycznej. Z zewnątrz wzorowany jest na świątyni greckiej (z 52 kolumnami korynckimi), wewnątrz – rzymskiej, z dekoracjami eklektycznymi, z których na pierwszy plan wybija się dodana w 1893 roku mozaika Chwalebne początki Kościoła Galów. To jedyny paryski kościół bez krzyża na zewnątrz. Jest w tym coś znaczącego. Może ze względu na zimne, wystudiowane, eklektyczne wnętrze, a może właśnie na historię kościoła, który nie mógł się zdecydować, czy chce być kościołem, jest to kościół, którego szczerze nie lubię: w żaden sposób nie sprzyja modlitwie. Mam wrażenie, jakby rzeczywiście został wystudiowany zgodnie z ówczesnym kanonem kopiowania starożytności, ale zupełnie nie przemodlony.

Tym niemniej pozostaje bardzo ważnym miejscem dla historii Polski we Francji. Odbyły się tu uroczystości pogrzebowe Chopina (1849) i Mickiewicza (1856).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s